Ku czci bł. Bronisława Markiewicza
Msza św. odprawiona w parafii na warszawskim Bemowie zainaugurowała Rok Jubileuszowy z okazji 100. rocznicy śmierci bł. Bronisława Markiewicza. Prymas przewodniczył liturgii oraz wygłosił okolicznością homilię, której pełny tekst znaleźć można TUTAJ.
Na uroczystości nie zabrakło przedstawicieli ze Zgromadzenia św. Michała Archanioła, dekanatu i dzielnicy Bemowo. Byli obecni: Asystent Generalny Księży Michalitów ks. Ryszard Andrzejewski, Dziekan Dekanatu Jelonkowskiego ks. Jan Popiel, Burmistrzowie Dzielnicy Bemowo: Albert Stoma i Paweł Bujski, kapłani z dekanatu i michalici z Marek.
Po Mszy św. abp Kowalczyk wraz z koncelebransami udał się do kaplicy, dedykowanej bł. Bronisławowi Markiewiczowi i modlił się w intencji jego kanonizacji.
Bronisław Markiewicz urodził się 13 lipca 1842 roku w Pruchniku, na terenie obecnej archidiecezji przemyskiej. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu. Święcenia kapłańskie przyjął w 1867 roku. Po święceniach pracował jako wikariusz na wsi i w katedrze w Przemyślu, a równocześnie studiował przez dwa lata pedagogikę, filozofię i historię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie i Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.
W roku 1875 został mianowany proboszczem w miejscowości Gać a, w roku 1982 powierzono mu wykłady z teologii pastoralnej w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu.
W listopadzie 1885 r. wyjechał do Włoch żeby wstąpić do Zgromadzenia Salezjanów. Śluby zakonne złożył dwa lata później na ręce św. Jana Bosko. Do Polski wrócił w 1892 r., gdzie objął funkcję proboszcza w Miejscu Piastowym. Tu poświęcił się formowaniu młodzieży biednej i opuszczonej, otworzył dla niej Instytut wychowawczy, który zapewniał wychowankom pomoc materialną i duchową, przygotowując ich jednocześnie do przyszłego samodzielnego życia poprzez nauczanie zawodów w szkołach działających przy instytucie.
W 1897 roku założył dwa nowe Zgromadzenia zakonne oparte na duchowości i statutach opracowanych przez św. Jana Bosko. Pełniąc obowiązki proboszcza ks. Markiewicz był też dyrektorem Instytutu o nazwie „Towarzystwo Powściągliwość i Praca” (powstałego w 1898 roku), dla którego starał się o otrzymanie zatwierdzenia kościelnego jako Zgromadzenia św. Michała Archanioła. Zostało ono zatwierdzone dopiero po śmierci założyciela: gałąź męska w 1921 r. a gałąź żeńska w 1928 roku.
W Miejscu Piastowym stworzył dom i zapewnił wychowanie setkom chłopców. Kolejną placówkę uruchomił w 1903 r. w Pawlikowicach koło Krakowa gdzie około 400 sierot znalazło dom wraz z możliwością formacji duchowej i zawodowej.
Zmarł 29 stycznia 1912 roku. Jego proces beatyfikacyjny rozpoczął się w 1958 roku. 2 lipca 1994 r. został ogłoszony Dekret o heroiczności cnót ks. Markiewicza. Dziesięć lat później, 20 grudnia 2004 r. został promulgowany Dekret o cudzie za wstawiennictwem ks. Markiewicza, co otworzyło drogę do jego beatyfikacji, która odbyła się w Warszawie 19 czerwca 2005 r.
